بررسی فقهی حقوقی مشارکت در قتل در فقه امامیه و قوانین موضوعه- قسمت ۱۰

بررسی فقهی حقوقی مشارکت در قتل در فقه امامیه و قوانین موضوعه- قسمت ۱۰
  • اسماعیل بن عباد کافى الکفاه، ج‌۵، ص: ۳۶۳٫ ↑

 

  • شهید سید محمد صدر، ما وراء الفقه، اوّل، (بیروت – لبنان: دار الأضواء للطباعه و النشر و التوزیع، ۱۴۲۰ ه‍ ق)، ج‌۸، ص: ۵۱۲٫ ↑

 

  • محمود عبد الرحمان، معجم المصطلحات و الألفاظ الفقهیه، ( نرم افزار جامع فقه اهل بیت۲)، ج‌۳، ص: ۶۹٫
    محقق ↑

 

  • حرّ عاملی، وسائل الشیعه (الاسلامیه)، (الشیخ محمد الزاری)، (بیروت: دار إحیاء التراث العربی، بی تا)، ج۱۹، ص: ۲۳-۲۹، باب۱۱، حدیث۷٫ ↑

 

  • محقق حلّی، شرائع الإسلام، دوم، (قم – ایران: مؤسسه اسماعیلیان، ۱۴۰۸ ه‍ ق)، ج‌۴، ص: ۲۲۸٫ ↑

 

  • ابو جعفرمحمد بن حسن طوسی[شیخ طوسی]، المبسوط فی فقه الإمامیه، سوّم، (تهران – ایران: المکتبه المرتضویه لإحیاء الآثار الجعفریه، ۱۳۸۷ ه‍ ق )، ج‌۷، ص: ۱۱۵‌. ↑

 

  • محمد حسن نجفى [صاحب جواهر]، جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، هفتم، (بیروت – لبنان: دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۰۴ ه‍ ق)، ج‌۴۲، ص: ۱۸٫ ↑

 

  • ابو جعفر محمد بن حسن طوسی، همان؛ و یحیى بن سعید حلّى، نزهه الناظر فی الجمع بین الأشباه و النظائر، اوّل، (قم – ایران: منشورات رضى، ۱۳۹۴ ه‍ ق)، ص: ۱۳۰٫ ↑

 

  • لایحه‌ی جدید قانون مجازات اسلامی، مصوّب ۱۳۹۰٫ ↑

 

  • حرّ عاملی، وسائل الشیعه (الاسلامیه)، ج ۱۹، ص: ۲۹ – ۳۲٫ ↑

 

  • تحقق الشرکه فی القتل بفعل شخصین معا و إن کانت جنایه أحدهما أکثر من جنایه الآخر، فلو ضرب أحدهما ضربه والآخر ضربتین أو أکثر فمات المضروب واستند موته إلى فعل کلیهما کانا متساویین فی القتل.
    سید ابوالقاسم موسوی خوئی، مبانی تکمله المنهاج، چاپ دوّم، (قم: العلمیه، ۱۳۹۶ ه‍ ق)، ج۲، ص: ۲۷، مسأله ۳۰٫ ↑

 

  • «تتحقق الشرکه بأن یفعل کل واحد منهم ما یقتل لو انفرد، أو یکون له شرکه فی السرایه مع القصد إلى الجنایه.ولو اتفق جمع على واحد وضرب کل واحد سوطا فمات وجب القصاص على الجمیع.ولا یعتبر التساوی فی الجنایه، بل لو جرحه واحد جرحا وآخر مائه، ثمسرى الجمیع فالجنایه علیهما بالسویه.». علّامه حلّی، قواعد الأحکام، چاپ اوّل، (قم: نشر اسلامی، ۱۴۱۹ ه‍ ق)، ج ۳ – ص ۵۸۸ ؛ و شهید ثانی، مسالک الأفهام، چاپ اوّل، (قم – إیران: مؤسسه المعارف الإسلامیه، ۱۴۱۶ ه‍ ق)، ج ۱۵، ص:۱۰۰؛ و محقق اردبیلی، مجمع الفائده، (الحاج آغا مجتبى العراقی ، الشیخ علی پناه الاشتهاردی ، الحاج آغا حسین الیزدی الأصفهانی)، |لأولى، (قم: مؤسسه النشر الإسلامی، ۱۴۱۶ ه‍ ق)، ج ۱۳، ص ۴۵۷؛ و شبیه همین اما، با بیان مثال هایی که در پرانتز آوردیم از: محمد حسن نجفی، ج ۴۲، ص ۶۹ – ۷۰؛ و سید روح الله موسوی خمینی، تحریر الوسیله، چاپ دوّم، (قم – ایران: مؤسسه مطبوعاتی إسماعیلیان، ۱۳۹۰ ه‍ ق)، ج۲، ص: ۵۱۷٫ ↑

 

  • شیخ طوسی، النهایه، (قم: انتشارات قدس محمدی، بی تا)، ص۷۴۴؛ و ابن إدریس الحلی، السرائر، دوّم، (قم – ایران: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین، ۱۴۱۰ ه‍ ق)، ج۳، ص ۳۴۵؛ و القاضی بن البراج، المهذب، (قم – ایران: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین، ۱۴۰۶ ه‍ ق)، ج ۲، ص ۴۶۸؛ و ابن حمزه الطوسی، الوسیله، (تحقیق : الشیخ محمد الحسون، إشراف : السید محمود المرعشی)، چاپ اوّل، (قم – ایران: منشورات مکتبه آیه الله العظمى المرعشی النجفی، ۱۴۰۸ ه‍ ق )، ص: ۴۳۵ – ۴۳۶٫ ↑

 

  • فقهای اهل سنت بر خلاف شیعه تبانی را نیز شرط تحقق اشتراک می دانند. به این معنی که اگر شرکت کنندگان از قبل با یکدیگر هماهنگ کرده باشند که فلانی را بکشند اشتراک محقق است واگر نه محقق نیست. اگرچه در صورت تبانی، اشتراک قطعأ محقق است اما، با توجه به تنها شرط شیعه می توان مواردی برای اشتراک بیان نمود که تبانی هم صورت نگرفته است.؛ مثل مواردی که قتل با سرایت زخم ها به هر دو نفر مستند شده باشد و آن دو نفر بدون تبانی با یکدیگر هر یک ضربه ای جداگانه زده باشند. ↑
برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت tinoz.ir مراجعه کنید.

 

  • فقها در این مورد اختلاف نظر دارند و برخی می گویند که هر دو زخم، سرایت کرده اند و برخی دیگر قائل به سرایت یک زخم می باشند. آن ها حتی در اینکه زخم اوّل سرایت کرده یا زخم دوم، اختلاف دارند. این مسائل، مربوط به تشخیص موضوع می باشد و جای حکم دادن نیست. ↑

 

  • الشیخ المفید، المقنعه، دوّم، (قم – ایران: مؤسسه النشر الإسلامی التابعه لجماعه المدرسین، ۱۴۱۰ ه‍ ق)، ص۷۵۰٫ ↑

 

  • اسماعیل بن حماد جوهرى، الصحاح – تاج اللغه و صحاح العربیه، اوّل، (بیروت – لبنان: دار العلم للملایین، ۱۴۱۰ ه‍ ق)، ج‌۶، ص: ۲۲۴۳٫ ↑

 

  • احمد بن فارس بن زکریا ابو الحسین، ج‌۴، ص: ۴۴۲٫ ↑

 

  • احمد بن محمد مقرى فیومى، المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر للرافعی، اوّل، (قم – ایران: منشورات دار الرضی، بی تا)، ج‌۲، ص: ۴۷۹٫ ↑

 

  • نشوان بن سعید حمیرى، ج۸، ص: ۵۲۳۰٫ ↑

 

  • ابو الفضل جمال الدین محمد بن مکرم ابن منظور، لسان العرب، سوم، (بیروت: دار الفکر للطباعه و النشر و التوزیع، ۱۴۱۴ ه‍ ق)، ج‌۱۳، ص: ۵۲۲٫ ↑

 

  • حسین بن محمد راغب اصفهانى، ص: ۶۴۲٫ ↑

 

  • میرزا على مشکینى، اصطلاحات الأصول و معظم أبحاثها، ششم، (قم – ایران، نشر الهادی، ۱۴۱۶ ه‍ ق) ص: ۱۸۰‌. ↑

 

  • على بن حسین موسوى (شریف مرتضى)، رسائل الشریف المرتضى، اوّل، (قم – ایران: دار القرآن الکریم، ۱۴۰۵ ه‍ ق)، ج‌۲، ص: ۲۶۴٫ ↑

 

  • غلامرضا انصاف‏پور، فرهنگ فارسی، (تهران: زوار، ۱۳۷۸ ه‍ ش)، ذیل ماده شیع. ↑

 

  • یاسین عیسى عاملى، الاصطلاحات الفقهیه فی الرسائل العملیه، اوّل، (بیروت – لبنان، دار البلاغه للطباعه و النشر و التوزیع، ۱۴۱۳ ه‍ ق) ص: ۲۳٫ ↑

 

  • جمعى از پژوهشگران زیر نظر سید محمود هاشمى شاهرودى، ج‌۱، ص: ۶۵۲٫ ↑

 

  • احمد الوائلی، هدیه التشیع، (دار الصفوه، بیروت، ۱۴۴۴ ه‍ ق)، ص۱۲٫ ↑

 

  • علی گلپایگانی، فرق و مذاهب اسلامی، (قم – ایران: مرکز جهانی علوم اسلامی، ۱۳۷۷ ه‍.ش)، ص ۱۳۸٫ ↑

 

  • سید حسین مدرسى طباطبایى، مقدمه‌اى بر فقه شیعه، (مترجم: محمد آصف فکرت)، اوّل، (مشهد – ایران: بنیاد پژوهش‌هاى اسلامى، ۱۴۱۰ ه‍ ق)، ص: ۱۱٫ ↑

 

  • همان. ↑

 

  • حسن بن على بن ابى عقیل حذّاء عمانى، حیاه ابن أبی عقیل و فقهه، اوّل، (قم – ایران: مرکز معجم فقهى، ۱۴۱۳ ه‍ ق)، ص: ۴۳٫ ↑

 

  • محمود عبد الرحمان، ج‌۳، ص: ۶۲٫ ↑

 

  • محمد معین، فرهنگ فارسی معین، ( گردآورنده: عزیز الله علیزاده)، چهارم، (تهران، امیر کبیر، ۱۳۶۳ ه‍ .ش، ذیل «قانون» ↑

 

  • حسن، عمید، فرهنگ عمید، (تهران: امیر کبیر، ۱۳۶۲ ه‍ .ش)، ذیل «قانون» ↑

 

  • تساوی در جنسیت و حریت از شرایط قصاص هستند همچنین قصاص فقط برای جاییست که یک نفر از روی عمد، جان یک انسان زنده را از بدنش خارج کند. به شرایط قصاص در کتب فقها رجوع کنید. ↑

 

  • شیخ طوسی، الخلاف، (محققین: سید علی خراسانی ، سید جواد شهرستانی ، شیخ مهدی)، دوّم، (قم – ایران: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین، ۱۴۲۰ ه‍ ق)،ج ۵، ص: ۱۵۶٫ ↑

 

  • شهید ثانی، مسالک الأفهام، ج ۱۵، شرح ص۱۰۰٫ ↑

 

  • على بن حسین موسوى [شریف مرتضى]، الانتصار فی انفرادات الإمامیه، اول، (قم – ایران: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم – ایران: ۱۴۱۵ ه‍ ق)، ص: ۵۳۴٫ ↑

 

  • بقره: ۱۷۹٫ ↑

 

  • ابن زهره الحلبی، غنیه النزوع، (الشیخ إبراهیم البهادری / إشراف : جعفر السبحانی)، اوّل ، (قم، مؤسسه الإمام الصادق (ع)، ۱۴۱۷ ه‍ ق)، ص: ۴۰۴ – ۴۰۵٫ ↑

 

  • على بن حسین موسوى [شریف مرتضى]، الانتصار فی انفرادات الإمامیه ، ص۵۳۴٫ ↑

 

  • شیخ طوسی، الخلاف، ج‌۵، ص ۱۵۶٫ ↑

 

  • اسراء: ۳۳٫ ↑

 

  • ابن إدریس الحلی، السرائر، ج ۳، ص: ۳۴۴ – ۳۴۸ «ویدل على جواز قتل الجماعه بالواحد بعد الإجماع المشار إلیه، قوله تعالى ” ومن قتل مظلوما فقد جعلنا لولیه سلطانا ” (۱ ) لأنه لم یفرق بین الواحد والجماعه». ↑

 

  • محمد حسن نجفی، ج ۴۲، ص: ۶۶ « إلى صدق کون المجموع قاتلا». ↑

 

  • الشیخ الطبرسی، تفسیر جوامع الجامع، چاپ اوّل، (قم – ایران: مؤسسه النشر الإسلامی، ۱۴۲۰ ه‍ ق)، ج ۲، ص: ۳۷۲٫ ↑

 

  • محمد حسن نجفی، ج۴۲، ص: ۶۶٫ ↑

 

  • سید علی خامنه ای، ۲۲/۶/۷۹، درس ۷۱ کتاب القصاص، ۲/۸/۹۱، www.tebyan.net ↑

 

  • المائده: آیه ۴۵٫ ↑

 

  • ابن إدریس الحلی، السرائر، ج ۳، ص: ۳۴۵؛ و ابن زهره الحلبی، غنیه النزوع، ص: ۴۰۵؛ و الشریف المرتضى، الانتصار، ص: ۵۳۵٫
    . ↑

 

  • حرّ عاملی، وسائل الشیعه (الاسلامیه)، ج ۱۹، ص ۲۹، باب۱۲، ح۱٫ ↑

 

  • همان، ج ۱۹، ص:۳۰، ح۴٫ ↑

 

  • محمّد بن على بن بابویه قمّى، [شیخ صدوق]، من لا یحضره الفقیه، چاپ دوّم، (قم – ایران: دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسین، ۱۴۰۴ ه‍ ق)، ج ۴، ص: ۱۱۵٫ ↑

 

  • حرّ عاملی، وسائل الشیعه (الاسلامیه)، ج ۱۹، ص:۳۰، ح۶٫ ↑

 

  • حرّ عاملی، وسائل الشیعه (الاسلامیه)، ج ۱۹، ص:۳۱، ح۱۰٫ ↑

 

  • همان، ج۱۹، ص: ۳۰ و ۳۱، ح۷٫ ↑

 

  • الاسراء: آیه ۳۳٫ ترجمه مهدی الهی قمشه ای. ↑

 

  • محمد حسن نجفی، جواهر الکلام، ج ۴۲، ص۶۹٫ ↑

 

  • ابو جعفر محمد بن حسن طوسی [شیخ طوسی[، تهذیب الأحکام، چهارم، (تهران – ایران: دار الکتب الإسلامیه، ۱۴۰۷ ه‍ ق)، ج۱۰، ص: ۲۱۸، ذیل ح ۸۵۸ ؛ و ابو جعفر محمد بن حسن طوسی [شیخ طوسی[، الاستبصار فیما اختلف من الأخبار، اول، (تهران – ایران: دار الکتب الإسلامیه،۱۳۹۰ ه‍ ق)، ج۴، ص: ۲۸۲، ذیل ح ۱۰۶۸٫ ↑

 

  • سید ابوالقاسم موسوی خوئی، ج۲، شرح ص ۲۶٫ ↑

 

  • على بن حسین موسوى [شریف مرتضى]، الانتصار فی انفرادات الإمامیه، ص ۵۳۴٫ ↑

 

  • قطب الدین سعید بن عبداللّٰه راوندى، فقه القرآن (للراوندی)، دوم، (قم – ایران: انتشارات کتابخانه آیه الله مرعشى نجفى، ۱۴۰۵ ه‍ ق) ج۲، ص: ۳۹۷٫ ↑

 

  • ابن زهره الحلبی، غنیه النزوع، ص ۴۰۴٫ ↑

 

  • ابن إدریس الحلی، السرائر، ج ۳، ص: ۳۴۴٫ ↑

مدیر سایت

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *