تحقیق رایگان درمورد پیشگیری اجتماعی از جرم و اقدامات پیشگیرانه

Point Travel Route
[do_widget id=kl-erq-2]

محور این نوع پیشگیری، بر نقش بازدارندگی مچازات‌ها، ایجاد ترس و وحشت و عبرت آموزی کیفری بر عموم مردم استوار است. این پیشگیری، جرم مدار است و در این نوع پیشگیری از طریق وضع قوانین، تعیین کیفر و اجرای آن بر مجرم‌ها تلاش می شود تا از ارتکاب اولیه جرم‌ها توسط افراد جامعه پیشگیری گردد.
2-14-3-2- پیشگیری خاص:
هدف اصلی این نوع پیشگیری، اصلاح مجرم‌ها و جلوگیری از تکرار جرم است و مجموعه اقدام‌هایی است که در راستای بازپروری و اصلاح مجرمین انجام می گیرد تا از تکرار جرم جلوگیری گردد. این نوع پیشگیری برخلافپیشگیری عام، مجرم مدار است و از دیدگاه‌های جرم شناسی متأثر است.در پیشگیری خاص سعی می‌شود با فردی کردن قانون، اجرای محکومیت‌ها، گرفتن آزادی و مراقبت و کمک کردن به زندانیان از تکرار جرم زندانیان مرخص شده پیشگیری نمایند.
2-14-4- پیشگیری غیر کیفری:
در انتهای قرن بیستم در آمریکا نتایج این دیدگاه واکنشی سیستم قضایی جهت کنترل جرم آشکارتر شده است که سخت گیری‌ها و بکارگیری طبقه بندی کیفری شدید جرم‌ها باعث افزایش زندانیان در زندان و بازداشتگاه‌ها گردیده است.همچنانکه هزینه‌های عملکرد سیستم قضایی چند میلیون دلاری افزیش می یابد و زندان‌ها تبدیل به مکانی برای جمع کردن جوانان رنگین پوست می شوند. تردید کمی باقی مانده است که تفکر فعلی ما برای کنترل جرم هم پر هزینه و هم غیر منصفانه است. از اوایل سال 1980 دانشمندان و افراد حرفه ای زیادی در این رابطه بحث کرده اند که سیستم قضایی به تنهایی نمی تواند مشکلات جرم ومواد مخدر را حل نماید. لذا به کمک خارج از دیوارهای این بروکراسی و به طرز فکر جدیدی در مورد کنترل جرم وپیشگیری از آن نیازمندیم. خوشبختانه بعضی از روشن فکران و مجریان مستعد در حال برنامه ریزی راه کارهای جدید هستند.(دنیس پ، روزنیام، 1381)
بر اساس چنین عقایدی پیشگیری غیر کیفری تحت عنوان پیشگیری‌های جدید پایه ریزی گردید. البته ظهور چنین عقایدی به این سادگی نبوده است و اندیشمندان بزرگ مکتب‌هایی چون فایده اجتماعی، عدالت مطلق، کلاسیک، تحققی، دفاع اجتماعی نوین نوکلاسیک نوین، بزه دیده شناسی و… در شکل گیری این روند سهم به سزایی داشته اند.
این دسته از پیشگیری‌ها همچنان که از نامش پیداست در دوسه دهه اخیر وارد ادبیات جرم شناسی شده است.البته این به معنای عدم وجود و یا استفاده از این شیوه در زمان‌های قدیم نیست، بلکه به صورت پراکنده بوده و بدین صورت منظم وتعریف شده وجود نداشته است.پیشگیری‌های جدید یا غیر کیفری شامل دو دسته می باشد که دسته اول ازنوع پیشگیری اجتماعی وپیشگیری وضعی و دسته دوم شامل پیشگیری دفاعی و پیشگیری آزادی بخش می باشد.
2-14-4-1- پیشگیری اجتماعی:
این دسته بندی در حال حاضر رایج ترین دسته بندی از اقدامات پیشگیرانه به شمار می رود.جرم شناسان استرالیایی اهمیت فراوانی برای این تقسیم بندی قائلند. پیشگیری اجتماعی سعی دارد که علل و عوامل خطرزای بزهکاری و بزه دیدگی را مورد هدف گیری قرار دهد. این قسم از پیشگیری تلاش دارد که از تولید بزهکار یا بزه دیده جلوگیری کند. البته در متون غربی از این نوع پیشگیری با عنوان “پیشگیری از جرم از طریق توسعه اجتماعی” نیزنام برده اند، اما به نظر می رسد که محدود نمودن پیشگیری اجتماعی به پیشگیری از طریق توسعه اجتماعی صحیح نیست زیرا توسعه اجتماعی تنها بخشی از راهبردهای پیشگیری اجتماعی است و نامیدن این دسته از پیشگیری با این نام جامعیت لازم را از آن سلب می کند.پیشگیری اجتماعی در واقع اقدامات مداخله ای در محیط عمومی و شخصی اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی را شامل می شود.(محمدنسل، 1387، 43)
در پیشگیری اجتماعی سعی می‌شود بر شخصیت افراد جامعه از طریق نهادهای اجتماعی تأثیر گذاشته شود تا افراد جامعه طوری تربیت شوند که از ارتکاب هر نوع جرمی اجتناب کنند. در این.پیشگیری تمرکز بر سالم سازی محیط اجتماعی است.
جرم شناسان اعتقاد دارند که نارسائی‌های اجتماعی از علل عمده وقوع جرم‌ها است و لازم است این نارسایی‌ها بهبود یابند.لذا روش پیشگیری اجتماعی از جرم بیشترین تمرکز را بر روی برنامه‌ها و سیاست‌های تکاملی دارد و سعی در بهبود وضعیت بهداشت زندگی خانوادگی، آموزش و مسکن، فرصت‌های شغلی و فعالیت‌های محلی مجرمین بالقوه دارد.به علاوه با درک از ارزشمندی کشف زود هنگام و مداخله بیشتر، برنامه‌های پیشگیری از جرم‌ها، روی جوانان متمرکز شده و افراد محله‌ها و خانواده‌هایی را مدنظر قرار می دهد که بیشتر در معرض خطر قرار دارند.بطور کلی می توان گفت پیشگیری اجتماعی بر تغییر شرایط اجتماعی جرم زا و کاهش انگیزه‌های مجرم‌ها متمرکز است.(گل محمدی خامنه، 1387)
طرفداران پیشگیری اجتماعی بر این باورند که علت شناسی بزهکاری در عوامل اجتماعی مستتر است. در نتیجه، پیشگیری مبتنی بر شناخت این عوامل و اجرای برنامه هایی است که پیامدهای آن را کاهش می دهد. تأثیر این برنامه ها بر یک فرد یا یک گروه از افراد متمرکز می شود. هدف آن است که جامعه، پیشگیری در نظر گرفته شده برای افراد را تسهیل کند. همچنین برنامه ها می تواند بر عواملی که در زمان کودکی به گسترش یک رفتار بزهکارانه کمک می کنند، هدف گیری شوند. بنابراین پیشگیری رشدمدار مستقیماً با افراد و خانواده ها مرتبط است.(بلیسر،1391)
2-14-4-2-پیشگیری وضعی:
اما پیشگیری وضعی با در نظر گرفتن این واقعیت که علی رغم به کار بستن تدابیر مختلف پیشگیری اجتماعی با
ز هم شاهد بزهکاری و بزه دیدگی هستیم و عملاً حذف یزهکاری غیرممکن است و با در نظر گرفتن وضعیت ماقبل بزهکاری، در صدد تغییر وضعیت مشرف بر جرم و تبدیل معادله جرم به ضرر مجرم است.(محمدنسل،1387، 44)
پیشگیری وضعی ریشه در بزه دیده شناسی دارد و در بزه دیده شناسی نقش بزه دیده در وقوع جرم مورد مطالعه قرار می گیرد. لذا برای جلوگیری از قربانی شدن افراد جامعه از روش‌های وضعی استفاده می نمایند.مجرم‌ها با بهره برداری از فرصت‌ها و شرایطی که در رفتارهای قربانیان جرم خلل ایجاد میکند، بهره برداری کرده و به اندیشه ارتکاب جرم می افتند. لذا مجرم فردی است حسابگر و از طریق شیوه‌های فنی تا حدود زیادی می توان از عمل وی جلوگیری کرد.
هدف پیشگیری وضعی تأثیر گذاری بر وضعیت شرایط قبل از ارتکاب جرم، وضعیت پیش جنایی، آستانه ارتکاب جرم و حین ارتکاب جرم است و سعی می گردد با افزایش خطر شناسایی و احتمال دستگیری بزهکاران بر محیط و شرایط وقوع جرم تسلط یابند.برنامه‌های پیشگیری وضعی بطور عمده بر کاهش فرصت‌های انجام جرم مثل استقرار فن آوری‌های مراقبت، مراقبت شدید در اماکن عمومی و مناطق تجاری و همچنین کاهش موقعیت‌های مناسب وقوع جرایم و قربانی شدن افراد جامعه متمرکز است.(گل محمدی خامنه، 1387)
2-14-4-3- پیشگیری گروهی:
این پیشگیری، ترکیبی از پیشگیری وضعی و پیشگیری فردی است. برخی از برنامه های پیشگیری گروهی که بر پیشگیری از بزهکاری اطفال در محله های حساس معطوف شده را می شناسیم. از زمانی که یکی از این پیشگیری های شناخته انجام گرفت، نتایج این اقدامات متغیر شد. با این حال، پیش فرض قبلی در تلاش است که عمل پیشگیری، نه تنها کار مضری انجام ندهد، بلکه بتواند اقدام و نتیجه خوبی داشته باشد. به عبارت دیگر، عموماً فرض می شود که هر فعالیت پیشگیرانه، تأثیری مفید و خوب در پی دارد؛ در حالی که این اثر اثبات نشده است، و به عکس ثابت شده که برخی فعالیت ها هیچ تأثیر مثبت معنی داری نداشته اند. البته طرفداران پیشگیری می توانند استدلال کنند که بسیاری از تأثیرات مثبت محسوس نبوده و از طریق آماری قابل شناسایی نیست.
برنامه های پیشگیری گروهی که برای بزهکاران جوان پیش بینی شده، از طریق فعالیت های تفریحی، اردوهای تابستانی، فعالیت های ورزشی، بهبود محل زندگی، خدمات در محله ها و گفتگو با جوانان بزهکار در باندها انجام می شود. مشکل این نوع پیشگیری گروهی این است که فقط به فعالیت های توصیه شده محدود می شود و اهداف اولیه را پس زمینه پیشگیری در نظر می گیرند.
همچنین، این نوع اقدامات پیشگیرانه در باندها نتایج منفی به همراه داشته است. به وضوح مشاهده شده که ورود گزارشگران در میان باندها، نه تنها در تعادل رفتاری گروه ها مؤثر نیست، بلکه موجب تقویت گرایشات بزهکارانه اعضای باندها می شود.
در چارچوب پیشگیری گروهی، مؤسسات آموزشی با ایحاد مقررات روشن در اجرای کمک به دانش آموزان مشکل دار، مبارزه با شکست تحصیلی، کارگریزی و عقب ماندگی، تدابیر پیشگیرانه ای اجرا کرده اند.(بلیسر، 1391)
2-14-4-4- پیشگیری رشد مدار: