واسه خانوم طریقت همه چیز از یه آتیش سوزی شروع شد، دقیقا ۳۲ سال پیش، کارخانه چمدون سازی حاج اکبر کبریتچی سوخت و اعتبار خاندان بر باد رفت، همین شد که خانوم خونه به فکر شغل آبا و اجدادی افتاد و عزمشو جزم کرد به کمک همسرش بیاد.

ایشون با وجود تموم مخالفتا آستینا رو بالا زد و سراغ سیخ کباب و دیگ برنج رفت. فاطمه طریقت تک، موفق شد رستورانی رو راه بندازه. رستورانی که دقیقا یه روز قبل از تولد آخرین فرزندش گشایش شد و نام « هانی» پسر سوم خونواده رو بر خود گرفت نامی که حالا واسه خود برند بزرگی هستش.

رستوران داری شغل آبا و اجدادی خونواده بابایی خانوم فاطمه طریقت منفرده؛ تقریبا تموم مردان خونواده اون به این حرفه اشتغال داشتن؛ پدرش هم رستوران طریقت رو در سال ۱۳۱۷ راه اندازی کرد، اما گشایش هانی به دست خانوم طریقت در اسفند ۱۳۵۹ یه قدم بزرگ بود.

خونواده طریقت، خونواده بزرگ و مذهبی بود که کار کردن زنان در اون عیب بزرگی به حساب می رفت و دختران حق نداشتن بیشتر از مقطع ابتدایی تحصیل کنن. اونا باید آماده می شدن تا همسری خوب و مادری مهربون باشن.

فاطمه هم همین گونه و براساس سنت قدیمی خونواده بزرگ شد و برخلاف میل باطنی به زور پدر ازدواج کرد که این وصلت با وجود ۵ بچه ( ۴پسر و یه دختر ) در بیستمین سال به جدایی کشید و فاطمه به تنهایی بار رستوران داری رو به دوش کشید.

احترام به قانون، داشتن نظم و انضباط در کار و عشق به ایران از ویژگیای مهم این زن برجسته س، رمز موفقیت ایشون در بخش کاری، نکته سنجی و ریزه کاری هاییه که شخصا « و با نظارت کامل ایشون انجام قبول می کنه.

الان روزانه حدود ۶۰ منوی غذا، سرد و گرم در رستوران هانی سرو می شه که رضایت مشتری هایی ایرونی و خارجی رو به خود جلب کرده.

راز موفقیت مدیر رستوران هانی از زبون خودش

خیلیا می پرسن که راز این موفقیت چیه؟ باید بگم رمز اصلی اش اینه که من هیچ وقت از زیر کار در نرفته ام، حتی شاید خیلی وقتا پیش اومده که کارم رو به خونواده ترجیح داده ام که درست هم نبوده؛ اما کاری که من انجام میدم مسئولیت سنگینی داره و حتی فکر می کنم کمتر از کار یه دکتر نیس، چون یه اشتباه ممکنه حوادثی رو به وجود بیاره که جبرانش خیلی سخت باشه… با این وجود تموم این سختیا و خستگیا وقتی که مردم میان و به خاطر کیفیت کار تشکر می کنن خستگی از تنم بیرون میره. خانوم طریقت شدیدا عاشق کارشه میگه می تونست بی خیال همه چیز شه ولی وجدان کاری و تعهد مانعه.

شغل مردونه با کارگران مرد

می دونم که این تصور واسه خیلیا هست که رستوران داری یه شغل مردونه س. به عنوان یکی از تک و توک زنان رستوران دار ایرونی، هر چند منش و شخصیت رفتاری افراد رو مهم ترین عامل در انتخابشون واسه کار می دونم اما عقیده دارم کار کردن با آقایون راحت تره. به خاطر همین بیشتر کارمندان رستورانم رو مردا تشکیل میدن. در آشپزخانه هانی هر چند خودم سرآشپز و رئیس هستم اما تموم آشپزهای مشغول به کار که تحت آموزش خودم بودن، مرد هستن.

کارگران در عین راضی بودن از مدیریت خانوم طریقت؛ ایشون رو به عنوان تنها و تنها قدرت مسلط بر کار پذیرا هستن.

هیچ وقت این طور فکر نکردم که رئیس رستوران هستم پس باید فقط بروم و بیام و یه نظارت از راه دور داشته باشم. من روی کارم و غذایی که به دست مردم می رسه نظارت کامل دارم چون کارم رو فوق العاده دوست دارم، خودم از ۱۵سالگی کار کردم و از ۲۷سالگی رسما وارد رستوران شدم.