مقاله سیستم بینایی و کنترل وضعیت

Futuristic urban wall.

Widget not in any sidebars

شکل (2-2)، عبور خط جاذبه در وضعیت ایستاده.

2- 2- 9 تون عضلانی
تون عضله نیرویی است که یک عضله به کمک آن در مقابل طویل شدن مقاومت میکند و به عبارت دیگر سفتی آن است. مکانیسمهای عصبی و غیرعصبی به تون عضلانی یا سفتی کمک می کنند (باسماجیان، 1985). نقش رفلکس کششی به عنوان عامل مؤثر در کنترل تون طبیعی عضله واضح است ولی نقش همین رفلکسها در وضعیت ایستاده به این وضوح نیست. بر اساس یک نظریه، رفلکسهای کششی نقش بازخوردی را در طی حفظ وضعیت ایستاده بازی میکنند. بنابراین، با تلوتلو خوردن به عقب یا جلو در وضعیت ایستاده عضلات مچ پا کشیده میشوند و رفلکس کششی را فعال می کنند. این امر موجب کوتاه شدن عضله و کنترل تلوتلو خوردن به عقب و جلو توسط رفلکس میشود.
گرچه بعضی نویسندگان رفلکس کششی را برای حفظ وضعیت ضروری میدانند گروهی دیگر در قبول این رفلکس برای کنترل وضعیت ایستاده مردد هستند. گزارش هایی هم نشان می دهند، نقش رفلکس کششی طی ایستادن بسیار کم است به همین دلیل بعضی از محققین این رفلکسها را به عنوان کنترل کننده نوسانات پوسچرال قبول ندارند (چز، 1999).
2- 2- 10 تون قامت
در وضعیت ایستاده بعضی از عضلات ضد جاذبه در حین ایستادن تغییر میکنند و بدین ترتیب با نیروی جاذبه مقابله میشود. این افزایش سطح فعالیت در عضلات ضد جاذبه را تون قامت مینامند. چند عامل بر تون عضلانی اثر میگذارند. آزمایشها نشان میدهند که ضایعات شاخههای حسی نخاع، تون قامت را کاهش می دهد که نشان میدهد تون قامت تحت تأثیر درون دادهای سیستم حسی خودکار (سوماتوسنسوری) است. به علاوه از مدت ها پیش مشخص شده که فعال شدن درون دادهای پوستی از کف پاها یک واکنش ” قرار دادن ” ایجاد می کند که منجر به راست شدن خودکار پا به سوی سطح حمایت کننده و افزایش تون پوسچرال عضلات راست کننده میگردد. درون دادهای حسی گردن که تغییرات جهتگیری سر، محرک آن است نیز میتواند توزیع تون عضلانی تنه و اندام ها را تحت تأثیر قرار دهد. به این مجموعه رفلکس های تونیک گردن میگویند (برون و همکاران، 1999).
اطلاعات سیستم بینایی و دهلیزی نیز بر تون قامت تأثیر میگذارند. درون دادهای دهلیزی در اثر تغییر جهت سر فعال میشوند و توزیع تون عضلانی را در گردن و اندامها تغییر میدهند. تحقیقات بالینی بر مفهوم تون عضلانی به عنوان مکانیسم حمایت از بدن در برابر جاذبه تأکید بیشتری دارند به ویژه بسیاری از پزشکان معتقدند که تون پوسچرال در تنه عامل اصلی کنترل قامت در حال ایستاده است (ماسیون، 1996). محققان دریافتهاند که بسیاری از عضلات بدن در وضعیت ایستاده تون فعال دارند.
الف- نعلی و دوقلو ، زیرا محور جاذبه اندکی از جلوی زانو و مچ میگذرد.
ب- ساقی قدامی ، زمانی که بدن به عقب منحرف میشود.
ج- سرینی میانی و کشنده پهن نیام (ولی سرینی بزرگ نقشی ندارد).
د- سوئز خاصره ای که مانع هیپراکستانسیون لگن میشود ولی عضلات پشت ران و چهارسر ران نقشی ندارند.
ه- راست کننده های شوکی پشتی ستون مهره ها در تنه همراه با فعال شدن متناوب عضلات شکمی، زیرا محور جاذبه در جلو ستون فقرات می افتد.

شکل (2- 3) عضلات شرکت کننده در تون پوسچرال.
این مطالعات نشان میدهند که تون کلیه عضلات بدن (نه فقط عضلات تنه) برای نگه داشتن بدن در وضعیت عمودی فعال است. زمانی که مرکز ثقل از محدوده امتداد ایده آل خارج میشود تلاش عضلانی بیشتری برای حفظ وضعیت ایستاده لازم است. در این وضعیت راهبردهای پوسچرال جبران کننده برای بازگرداندن گرانیگاه به وضعیت پایدار وارد عمل میشوند (دیویس، 1985 ؛ اسچنکمن و باتر، 1992 ).
کنترل طبیعی نوسان قامت در یک ترتیب از پائین به بالا اتفاق میافتد بطوری که فعال شدن عضله تحتانی 100 میلی ثانیه بعد از یک بهم خوردگی پوسچرال صورت میگیرد. برای مثال، در طول یک نوسان ایجاد شده به سمت جلو، عضلات پوسچرال به ترتیب ذیل فعال میشوند:
1- عضله دوقلو 2- عضله پشت ران 3- عضلات اطراف ستون مهرهای
حال اگر در این توالی، عضلات فوقانی در ابتدا منقبض شوند خط نیرو بکار رفته شده در مفصل زانو جابجا شده و گشتاورهای بازشدن/ خم شدن مانع تعادل طولانی مدت می شوند.
2- 2- 11 محدوده تعادل در زمان ایستادن
محدوده های نظری تعادل در وضعیت ایستاده روی سطح اتکاء، طول قدامی- خلفی و عرض داخلی- خارجی پاها هستند. وضعیت قرارگیری امتداد مرکز ثقل روی سطح اتکاء نیز با قد و وزن رابطه دارد (هایز، 1982). نتیجه تحقیق در مورد کنترل پوسچرال در جوانان سالم به لحاظ عصبی نشان میدهد که سیستم عصبی- عضلانی واحدهایی را به نام هم کوششی های (سینرژی) عضلانی تلفیق میکند. یک سینرژی، ترکیب عملکردی گروه هایی از عضلات است به نحوی که با یکدیگر و به عنوان یک واحد عمل میکنند که نیازهای مربوط به کنترل را در سیستم عصبی مرکزی تسهیل میکند. باید به یاد داشته باشیم که در عین مهم بودن هم کوششیهای عضلانی، آنها فقط یکی از چند مکانیسم کنترل هستند که بر برونداد کنترل پوسچرال اثر میگذارند. هم کوششی عضلانی که در راهبردهای حرکتی برای تعادل در هر دو صفحه قدامی- خلفی و داخلی- خارجی بکار می روند، شامل راهبرد قدامی- خلفی و راهبرد داخلی- خارجی هستند (برایرزر، 1988).