منابع مقاله درمورد روشهای پیشگیری از مبتلا شدن به اعتیاد به اینترنت و بیماریهای اینترنتی


Widget not in any sidebars
2- فرد زمانی طولانیتری را نسبت به آن چه که در اول قصد داشت، آنلاین میماند.
3- فرد احساس بیحوصلگی و افسردگی دارد، هنگامی که میخواهد ارتباطش را با شبکه قطع کند.
4- فرد بسیاری از فرصتهای شغلی و آموزشی را از دست میدهد، روابط خود را با افراد خانواده یا دوستانش به خطر میاندازد و رابطهاش را با آنها قطع میکند تا در اینترنت آنلاین باقی بماند.
5- فرد ارتباط با اینترنت را به عنوان یک راه فرار از مشکلات زندگی واقعی یا خلاص شدن از احساس کسالت ملالتانگیز خود و رهایی از احساسات درماندگی، گناه، اضطراب یا افسردگی انتخاب کرده و از آن استفاده میکند (مارگارت و آنگز، 2002).
بیماریهای اینترنتی
هفته نامه نیوساینتیست نتیجه کار پژوهشگران در رشتههای مختلف روانشناسی را تحت عنوان “هشت بیماری اینترنتی” منتشر کرده است. عنوان اولین بیماری، جستجوی خود است، این بیماری برخی از مردم و احتمالا، بسیاری از جماعت روشنفکر و روزنامه نگار را شامل میشود. ظاهراً مبتلایان به این بیماری دائم در اینترنت دنبال اسم خودشان میگردند. اینکه چند نفر و از کجا به وبلاگ یا سایتشان لینک دادهاند برای آن ها بسیار مهم است و مداوم کنتور سایتشان را چک میکنند و احتمالا از کمبود یا افزایش بازدید کنندگان دچار استرس میشوند. خود افشاگری وبلاگی مساله دیگری است که محققان آنرا یک بیماری خواندهاند. گروهی از مردم رازها و اسراری را که معمولا شخصی و خصوصی قلمداد میشود، روی وبلاگهایشان افشا میکنند که دامنهاش از عکسهای خصوصی گرفته تا روابط خصوصی اعتقاد دارد. اینترنت گردی از همهجا، گوگل بازی مفرط، اعتیاد به وبکی پدیا، آشغال جمع کنی اینترنتی، دلبستگی به آلبوم عکس افراد ناشناس، خود بیمار پنداری اینترنتی، نام بقیه بیماریهای اینترنتی است که ممکن است، نصیب وبگردهای حرفهای شود (ضیایی پرور، 1393).
روشهای پیشگیری از مبتلا شدن به اعتیاد به اینترنت
عوامل خطرآفرین و پیشگیریکننده در تعیین بهداشت روانی فرد مؤثرند. عامل خطرزا که سبب ایجاد اختلاف و نابهنجاریهای روانی میشود آنهایی هستند که احتمال ابتلای فرد را زیاد میکنند. برعکس عوامل پیشگیریکننده آنهایی هستند که از احتمال وقوع اختلالات میکاهند. غالباً عوامل پیشگیریکننده مخالف شرایط خطرزا است. عوامل خطرزا را میتوان به دو دسته عمده درونی یا ساختار فطری و بیرونی یا محیطی تقسیم میکرد (مکدرموت، 1997؛ به نقل از رشید، 1387).
در سال 1964 جرالد کاپلان بر آن شد که بر اساس طبقهبندی سطوح بهداشت عمومی که در سال 1953 توسط لیوال و کلارک صورت گرفته بود (پیشگیری، ارتقاء، محافظت)، بهداشت روانی را نیز در سه سطح مورد بررسی قرار دهد که عبارتند از:
پیشگیری اولیه، پیشگیری ثانویه، پیشگیری ثالث.
پیشگیری اولیه بر به تأخیر انداختن و بازداری از تجربه اعتیاد به اینترنت توسط افراد عادی متمرکز است. هدف مداخله در پیشگیری اولیه، جلوگیری از شیوع بیماری یا اختلال است، به نحوی که احتمال وقوع آن در مقاطع زمانی خاصی کاهش دهد. پیشگیری ثانویه، عبارت است از مداخله زودهنگام در شناخت و درمان سریع اختلال با این هدف که از شیوع و گسترش آن (از تعداد مواد) به وسیله کوتاه کردن مدت آن کاسته شود، یعنی هدف آن غربال کردن و درمان در مراحل اولیه است (بوتوین و بوتوین، 1997). بنابراین هدف آن شامل مراحل زیر است:
1- کاهش علائم اختلال
2- محدود کردن ادامه اختلال و رساندن آن به کمترین میزان شیوع
پیشگیری ثالث، بر روی گروههایی متمرکز است که از مشکلات ناشی از اعتیاد به اینترنت یا همراه آن مثل فرار از مدرسه یا خانه، مسائل یادگیری، جرم و جنایت رنج میبرند. تقسیمبندی دیگری از پیشگیری، برنامهها را با توجه به مخاطبان آنها به سه گروه تقسیم میکنند.
برنامههای همگانی که جمعیت کلی را مدنظر دارد. برنامههای انتخابی که معطوف به گروههای در معرض خطر یا زیرمجموعههایی از جمعیت کلی هستند و برنامههای شاخص که برای استفادهکنندگان فعلی یا افرادی که رفتارهای خطرساز دیگری دارند طراحی شده است (بوتوین و بوتوین، 1997).
بدیهی است که اقدامهای پیشگیرانه جامعتر و برپایه دیدگاههای نظری استوار باشد به همان اندازه نیز نتایج آن موفقیتآمیز خواهد بود. پیامد این اقدام تدوین و تنظیم برنامههای پیشگیرانه در رویارویی با این آسیب روانی- اجتماعی است.
ثابت شده است که درمان این اختلال مشکل، گران و وقتگیر است. در چنین شرایطی اهمیت پیشگیری در این است که به طور منطقی جایگزین درمان شود. فرض بر این است که جلوگیری از مبتلا شدن افراد به استفاده مرضی از اینترنت آسانتر از درمان این اختلال است. لذا هدف از پیشگیری به تأخیر انداختن یا جلوگیری از شیوع اختلال در جامعه است.
برنامههای پیشگیری در سطوح متفاوت انجام میشود و شکل گوناگون دارند. این برنامهها به طور خلاصه در جدول ذیل ذکر شده است:
رویکرد
تمرکز
روش
اطلاعرسانی (بوتون و بوتون، 1997)
افزایش اطلاعات در مورد اعتیاد به اینترنت، پیامدها و عواقب آن.
آموزش (همگانی و اختصاصی)، بحث، نمایش، نوارهای آموزشی، ویدئویی، پخش نوارهای آموزشی، صوتی، توزیع جزوه.
آموزش عاطفی (بوتون و بوتون، 1997)

Author: مدیر سایت