پایان نامه رایگان درباره تجزیه واریانس و اکسیداسیون

۳d render, lightning, electric power symbol, retro neon glowing sign isolated on black background, ultraviolet light, electricity, electric lamp, adult sex icon, fluorescent element
[do_widget id=kl-erq-2]

شکل 4-18 مقایسه میانگین اثر متقابل محلولپاشی و سطوح آبیاری از لحاظ محتوای کلروفیل a
4-1-7 محتوای کلروفیل b
اثر ساده تیمار هورمون بر روی محتوای کلروفیل b در سطح یک درصد معنیدار گردید (جدول 4-1). نتایج مقایسه میانگین برای این صفت نشان داد که بالاترین میانگین محتوای کلروفیل b با مقدار 143/0 میلیگرم بر گرم وزن تازه از گیاهان تیمار شده بامحلول پرولین بدست آمد که نسبت به سایر محلولهای به کار رفته دارای اختلاف معنیداری از لحاظ آماری بود (نمودار 4-19). همچنین تیمار محلولپاشی با گلایسینبتائین و آسکوربیکاسید بعد از پرولین بیشترین میانگین محتوای کلروفیل b را دارا بودند ولی اختلاف معنیداری از این حیث با تیمار شاهد نداشتند.
با توجه به نتایج تجزیه واریانس (جدول 4-1) اثر تیمار تنش خشکی برای این صفت در سطح یک درصد معنی-دار گردید. مقایسه میانگین بین سطوح تنش خشکی از لحاظ صفت محتوای کلروفیل b نشان داد که بیشترین میانگین (3/221 میلی گرم بر گرم وزن تازه) مربوط به تیمار آبیاری براساس 100 درصد ظرفیت مزرعه بود، این مقدار برای سطج 75 به مراتب کمتر از سطح 50 درصد بدست آمد (نمودار 4-20).
اثر متقابل تنش خشکی در تیمار محلول برای صفت محتوای کلروفیل b در سطح یک درصد معنیدار گردید (جدول 4-1). با توجه به نمودار 4-21 میتوان دریافت که بالاترین میانگین محتوای کلروفیل b در سطح آبیاری 100 و 75 درصد مربوط به تیمار محلولپاشی با سالیسیلیکاسید می باشد.

شکل 4-19 مقایسه میانگین محلولهای مختلف از لحاظ محتوای کلروفیل b

شکل 4-20 مقایسه میانگین سطوح مختلف آبیاری از لحاظ محتوای کلروفیل b

شکل 4-21 مقایسه میانگین اثر متقابل محلولپاشی و سطوح آبیاری از لحاظ محتوای کلروفیل b
4-1-8 محتوای کلروفیل کل
نتایج تجزیه واریانس نشان داد که اثر ساده محلولپاشی، اثر تنش خشکی و اثر متقابل آنها در سطح احتمال یک درصد برای صفت محتوای کلروفیل کل معنیدار گردیدند (جدول 4-1). بر طبق نتایج مقایسه میانگین نشان داده شده در نمودار 4-22 بیشترین و کمترین میزان محتوای کلروفیل کل به ترتیب با میانگین های 372/0 و 253/0 میلیگرم بر گرم وزن تازه مربوط به محلولپاشی با تیمارهای سالیسیلیک اسید و آسکوربیکاسید بود که دارای اختلاف معنیداری از لحاظ آماری با یکدیگر بودند.
مقایسه میانگین بین سطوح فاکتور دیگر آزمایش یعنی تیمار تنش خشکی از لحاظ محتوای کلروفیل کل در نمودار 4-23 نشان داده شده است. این مقایسه نشان داد که گیاهان رشد کرده در شرایط عدم تنش خشکی (آبیاری براساس 100 درصد ظرفیت مزرعه) دارای محتوای کلروفیل کل بیشتری در مقایسه با گیاهان رشد یافته در شرایط کاهش میزان آب آبیاری بودند که این اختلاف از لحاظ آماری معنیدار بود.
مقایسه میانگین اثر متقابل تنش خشکی در تیمار محلولپاشی برای صفت محتوای کلروفیل کل در نمودار 4-24 نشان داده شده است. بر طبق این نتایج بیشترین میانگین محتوای کلروفیل کل مربوط به بوتههای سورگوم رشد یافته در شرایط عدم تنش خشکی همراه با محلولپاشی سالیسیلیکاسید بود. همچنین کمترین مقدار این صفت مربوط به تیمار آبیاری براساس 50 درصد ظرفیت مزرعه و همراه با محلولپاشی آسکوربیک اسید بود. . نتایج فوق با یافتههای شمسی پور و همکاران مطابقت دارد که بیان نمودند، تنش خشکی روی شاخص محتوای کلروفیل در پنج مرحله اندازهگیری معنیدار بود. کاهش در کلروفیل تحت تنش خشکی اساسا به علت خسارت کلروفیل در نتیجه انواع اکسیژن فعال است (Mafakheri., 2010). سینکی و همکاران (2004) گزارش کردند در تنشهای طولانیمدت، دهیدراسیون بافتها منجر به افزایش فرایند اکسیداتیو شده که باعث زوال ساختار کلروپلاست و کاهش کلروفیل و در نهایت کاهش فعایت فتوسنتز می شود (Sinaki et al., 2004). اف اوقلو و همکاران (2009)گزارش کردند که کلروفیل a، b و مجموع کلروفیل در تمام ارقام ذرت به طور معنیداری تحت تنش خشکی کاهش یافت.کاهش محتوای کلروفیل تحت شرایط تنش خشکی گزارش شده است و حفظ غلظت کلروفیل تحت شرایط تنش خشکی به ثبات فتوسنتز در این شرایط کمک می کند (Castrillo., 1994). نتایج به دستآمده توسط سایر محققین نیز حاکی از آن است که مقدار کلروفیل با تنش خشکی کاهش مییابد (درویشی و همکاران 1389؛ فاضلی رستم پور و همکاران 1389؛ اصلانی و همکاران 1390؛ میر آخوری و همکاران 1389؛ Nazarli & Zardashti., 2010؛ Mafakheri., 2010). گزارشات متناقضی در مورد تأثیر سالیسیلیکاسید بر مقدار رنگیزههای فتوسنتزی وجود دارد. استفاده از استیل سالیسیلیک اسید در گیاهان ذرت و سویا هیچ تغییری در مقدار کلروفیل آنها ایجاد نکرد (Khan., 2003). پانچرا و همکاران (1996) گزارش کردند استفاده از سالیسیلیکاسید در گیاه جو موجب کاهش مقدار کلروفیل شد Pancheva et al., 2006).). کاربرد سالیسیلیکاسید در گیاهان ذرت (Khodary., 2004)، جو (Al-taieb., 2005) و گندم (Agarawal., 2005) موجب افزایش مقدار کلروفیل گردید. سالیسیلیکاسید بسته به غلظت و زمان و گیاه مورد استفاده دارای اثرات دوگانه ای میباشد که یا میتواند با افزایش گونههای فعال اکسیژن موجب تخریب پروتئینهای کلروپلاستی و پراکسیداسیون لیپیدهای غشاءهای تیلاکوئیدی شده و در نتیجه سبب کاهش رنگیزههای فتوسنتزی گردد (Popova., 2003) اما در غلظتهای مناسب با افزایش توان اکسیدانی سلول و سنتز پروتئینهای جدید از دستگاه فتوسنتزی حمایت کند. در این تحقیق به نظر میرسد که پیشتیمار سالیسیلیک اسید به عنوان یک پروسه مقاومسازی عمل نموده است و با افزایش توان آنتیاکسیدانی سلول (آنزیمی و غیرآنزیمی) از جمله کاروتنوئیدها (غیرآنزیمی) موجب کاهش مقدار پراکسیداسیون لیپیدها شده و موجب حفاظت بیشر از غشاءهای سلولی و فتوسنتزی و رنگیزههای فتوسنتزی و مانع از کاتابولیسم کلروفیل شده است.

شکل 4-22 مقایسه میانگین محلولهای مختلف رشد از لحاظ محتوای کلروفیل کل

شکل 4-23 مقایسه میانگین سطوح مختلف آبیاری از لحاظ محتوای کلروفیل کل

شکل 4-24 مقایسه میانگین اثر متقابل محلولپاشی و سطوح آبیاری از لحاظ محتوای کلروفیل کل
4-1-9 نسبت کلروفیل a/b