پایان نامه مضاف و مضاف الیه و شأن نزول آیه

Circle Arrows isolated on white background. 3D render
[do_widget id=kl-erq-2]

4- راوی این حدیث (عبدالملک بن ابی سلیمان) از راویان امام باقر به شمار نمی‌آید.
5- از حیث دلالی و عقلی نیز نمی‌توان به این دسته روایات تمسک کرد زیرا چون اگر بر عموم حمل کنیم لازم می‌آید که ولی و مولی علیه، مضاف و مضاف الیه واحد باشند؛ یعنی همه مؤمنان، هم ولی باشند هم مولی و هم مضاف باشند ومضاف الیه واین معقول نیست. توضیح این‌که وقتی خداوند فرمود: «ولیکم الله» به جمیع مؤمنان خطاب فرمود واز جمله مؤمنان، پیامبر است. وقتی که فرمود: «ورسوله»، پیامبر از خطاب مذکور خارج شد؛ چون ولایت پیامبر به مؤمنان اضافه شده است؛ پس ولی، پیامبر و متولی علیه، مؤمنانند. اما وقتی که فرمود: «الذین ءامنوا)، باید مخاطبان به خطاب «ولیکم» غیر از کسی باشد که دارای ولایت است، همان طور که بعد از گفتن «ورسوله» مخاطبان به این خطاب، غیر از پیامبر است.
بنابراین، مراد از «الذین ءامنوا» فرد خاص و مخاطبان به خطاب «ولیکم» غیر از آن فرد، بقیه مؤمنانند، و إلا اگر چنین نباشد، لازم می‌آید که مضاف و مضاف الیه، ولی و مولی علیه شی ء واحد وهرکس، ولی خودش باشد که معقول نیست. زیرا در مضاف الیه و مضاف و ولی و مولی علیه، دو فرد، معتبر است و نمی‌شود شیء واحد به خودش اضافه شود و ولی خودش باشد.
جمع بندی
در این گفتار پس از بیان شأن نزول آیه و اتفاق مفسران بر این شأن نزول – با کمی تفاوت در بیان جزئیات – به بیان دید گاه مفسران شیعه پرداخته شد که مصداق آیه را علی بن ابی طالب می‌دانند و دلیل آن‌ها بر این مصداق مبتنی بر چند نکته است:
الف: انحصار ولایت به اشخاصی که نام آن‌ها ذکر شده (براساس لفظ انما در ابتدای آیه).
ب: معنای خاص ولی (سرپرستی و تصرف و رهبری مادی و معنوی) که محور اصلی بحث میان اندیشمندان شیعه و اهل سنت قرار گرفته و علمای شیعه بر اساس قرائن لفظی این معنا را أخذ کرده‌اند.
ج: شأن نزول آیه که در اکثر کتب شیعه و سنی بیان شده است
د: هم ردیف آمدن نام اشخاصی که از ولایت به معنای خاص برخوردارند.
اهل سنت سه وجه و قول متفاوت – تصدق انگشتر توسط امام علی بدون الغای خصوصیت، عمومیت مفاد آیه و انکار کل ماجرا – از آیه بیان می‌کنند.
طبری نیز همانند سایر مفسران اهل سنت با تکیه بر سیاق معنای یاور و نصرت را برای لفظ ولی انتخاب نموده و در شأن نزول آیه به سه دسته روایت – نزول آیه در شأن عباده بن صامت، علی بن ابی طالب و جمیع مؤمنین – تمسک کرده است.
در نقد و بررسی پس از بیان اهمیت و شرایط تمسک به سیاق اشکالات دیگری از قبیل:
خبر واحد بودن روایات، ابهام داشتن آن‌ها و معارض بودن با سایر روایات و…. . بیان گردید.
بنابراین با توجه به قرائن و شأن نزول آیه باید بیان نمود که مصداق حقیقی آیه ولایت امیرمؤمنان علی است و معنای ولی نیز به آن نحو که اهل سنت بیان می‌کند نمی‌باشد.
گفتار دوم: آیه تبلیغ
یکی دیگر از آیات محوری و پر دامنه از بیان و پیام کلام الهی درباره ولایت و امامت اهل بیت آیه تبلیغ است. خدای متعال در این آیه با سخن و خطابی اختصاصی پیامبر بزرگوارش را مورد توجه قرار داده و به وی فرموده است: «یا أَیهَا الرسُولُ بَلغْ ما أُنْزِلَ إِلَیک مِنْ رَبک وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلغْتَ رِسالَتَهُ وَ الله یعْصِمُک مِنَ الناسِ إِن الله لا یهْدِی الْقَوْمَ الْکافِرینَ» (اى پیامبر! آنچه را از پروردگارت به سوى تو فرو فرستاده شده است برسان و اگر نکنى پیام او را نرسانده‏اى؛ و خداوند تو را از (گزند) مردم در پناه مى‏گیرد، خداوند گروه کافران را راهنمایى نمى‏کند.)
شأن نزول آیه تبلیغ
رسول خدا در دهمین سال هجرت، زیارت خانه خدا (کعبه) را با اجتماع مسلمین آهنگ فرمود. و در میان قبایل مختلفه و طوائف اطراف بر حسب امر آن حضرت اعلان شد، و در نتیجه گروه عظیمى به مدینه آمدند تا در انجام این تکلیف الهى از آن حضرت پیروى و تعلیمات آن حضرت را فرا گیرند. این تنها حجى بود که پیغمبر بعد از مهاجرت به مدینه انجام داد، نه پیش از آن و نه بعد از آن دیگر این عمل از طرف آن حضرت وقوع نیافته و این حج را با اسامى متعدد در تاریخ ثبت نموده‏اند، از قبیل: «حجه الوداع- حجه الاسلام- حجه البلاغ- حجه الکمال- حجه التمام» . در این موقع رسول خدا غسل و تدهین فرمود و فقط با دو جامه ساده (احرام) که یکى را به کمر بست و آن دیگر را به دوش افکند روز شنبه بیست چهارم یا بیست پنجم ذیقعده الحرام به قصد حج پیاده از مدینه خارج شد و تمامى زنان و اهل حرم خود را نیز در هودج‏ها قرار داد، و با همه اهل البیت خود و به اتفاق تمام مهاجرین و انصار و قبایل عرب و گروه عظیمى از خلق حرکت فرمود:
اتفاقا در این هنگام بیمارى آبله- یا حصبه- در میان مردم شیوع یافته بود و همین عارضه موجب گردید که بسیارى از مردم از عزیمت و شرکت در این سفر باز ماندند… .