پایان نامه ADHD و روابط بین فردی


Widget not in any sidebars
ممکن است افراد بزرگ‌سال مبتلا دیگر به این‌سو و آن‌سو ندوند و یا دیگر از در و دیوار بالا نروند، اما هنوز هم نمی‌توانند آرام بنشینند و آرام نشستن برایشان مشکل است. بعضی فقط وقتی احساس راحتی می‌کنند که برنامه‌ی خود را طوری تنظیم کنند که دائم فعالیت جسمانی زیادی داشته باشند. آن‌ها به‌جای نشستن ترجیح می‌دهند بایستند، مرتباً در حین انجام یک کار سراغ کار دیگری می‌روند.
هر وقت این حرکت بی‌پایان یا بی‌قراری دائم وجود داشته باشد، احساس ناراحتی وجود ندارد، اما اگر به‌زور وادار به کم‌حرکتی و آرامش شوند، ممکن است دچار اضطراب بشوند. وول خوردن و حرکات پا علامت‌های بسیار شایعی در بیماران بزرگ‌سال هستند. این علامت به حدی است که یک منشی آگاه در اتاق انتظار می‌تواند این بیماران را تشخیص دهد. دو حرکت از شایع‌ترین حرکات پا عبارت‌اند از: حرکت زانو به‌صورت حرکت رفت و برگشتی سریع و حرکت رفت و برگشتی کف پا (وندر، 1998).
آخرین دسته از علائم که سیر آن از کودکی تا بزرگسالی مورد بررسی واقع می شود زود انگیختگی است که در ادامه شرح داده شده است.
دوران کودکی
از برجسته‌ترین خصوصیات بچه‌های مبتلا، فقدان خویشتن‌داری است که در کلاس درس، زمین بازی و خانه ظاهر می‌شود. این کودکان نمی‌توانند دست‌یابی به خواسته‌شان را به تأخیر بی اندازند یا این‌که توانایی‌شان برای تحمل ناکامی کم است. آن‌ها این‌گونه توصیف می‌شوند: صبر و طاقت ندارند و هر وقت که افراد یا مسائل مطابق میل آن‌ها نباشد، به‌سرعت آشفته می‌شوند. در کلاس درس دائم حرف می‌زنند، صحبت سایرین را قطع می‌کنند و اعمال مخرب دیگری را مرتکب می‌شوند. خارج از کلاس درس بچه‌های مبتلا، غالباً بی‌احتیاط‌اند و به‌سلامت و امنیت خودشان هیچ توجهی نمی‌کنند. ممکن است از یک چتر به‌عنوان چتر نجات استفاده کنند و از پشت‌بام به پایین بپرند، بدون فکر دنبال توپشان به وسط خیابان بدوند و یا قبل از این‌که نگاه کنند، درون یک استخر بدون آب شیرجه بزنند. ازاینجاکه بدون فکر عمل می‌کنند ف از سایر بچه‌های هم‌سنشان بیشتر دچار حادثه می‌شوند.
دوران بزرگ‌سالی
متأسفانه در بزرگ‌سالان، رفتارهای ناشی از زودانگیختگی می‌تواند طیف وسیع‌تری داشته باشد و درنتیجه احتمال خیلی بیشتری وجود دارد که بزرگ‌سالان به خود صدمه بزنند. بزرگ‌سالان مبتلا، هنوز هم مثل دوران کودکی به‌طور آنی و فوری کاری را انجام می‌دهند و بعد از انجام دادن به آن فکر می‌کنند. زودانگیختگی در کار، روابط بین فردی و در توانایی برای حل مشکلات، خودنمایی می‌کند. افراد بزرگ‌سال مبتلا شغلشان را کنار می‌گذارند بدون این‌که به آثار سوء احتمالی این کارشان فکر کنند (وندر، 1998).
ملاک‌های DSM 5 برای ADHD
A. الگوی مداوم بی‌توجهی و یا فزون‌کنشی/زودانگیختگی که با کارکرد و تحول فرد تداخل می‌کند و به یکی از دو شکل زیر مشخص می‌شود:
بی‌توجهی: 6 نشانه از نشانگان زیر که حداقل به مدت 6 ماه ادامه داشته باشند و با کارکرد و تحول فرد ناسازگار باشد و به‌طور مستقیم بر فعالیت‌های اجتماعی و تحصیلی/شغلی فرد تأثیر منفی بگذارد:
توجه: برای نوجوانان سنین بالاتر و بزرگ‌سالان (17 سال به بالا) حداقل 5 نشانه لازم است.
شکست خوردن در توجه دقیق به جزئیات
دشواری در حفظ توجه در بازی یا تکالیف
اغلب به نظر می‌رسد هنگامی‌که مستقیم با آن‌ها حرف می‌زنند گوش نمی‌دهند.
دشواری در دنبال کردن دستورالعمل‌ها
دشواری در سازمان‌دهی وظایف و فعالیت‌ها
بی‌میلی و اجتناب از موقعیت‌هایی که نیازمند حفظ تلاش روانی است.
اغلب لوازم موردنیاز برای کار یا وظیفه‌اش را گم می‌کند.
به‌راحتی به‌وسیله‌ی محرک‌های بیرونی حواسش پرت می‌شود.
اغلب در فعالیت‌های روزانه فراموش‌کارند.
2. فزون‌کنشی و زودانگیختگی:
6 نشانه از نشانگان زیر که حداقل به مدت 6 ماه ادامه‌یابند و با کارکرد و تحول فرد ناسازگار باشد و به‌طور مستقیم بر فعالیت‌های اجتماعی و تحصیلی/شغلی فرد تأثیر منفی بگذارد:
توجه: برای نوجوانان سنین بالاتر و بزرگ‌سالان (17 سال به بالا) حداقل 5 نشانه لازم است.
اغلب با دست یا پاهایشان به صندلی می‌زنند یا وول می‌خورند.
اغلب صندلی‌شان را در مواقعی که انتظار می‌رود باید سر جایشان بنشینند، ترک می‌کنند.

Author: مدیر سایت